26.11.12

Trois filles, trois garcons et trois cuillères - 1

Dit is waarschijnlijk tegen alle blogging protocol in, maar het is veel te ontzettend druk geweest de laatste maanden en deze post zit al zolang in het 'ik sta gereed vakje' te wachten... net nu de weerman de eerste sneeuw aankondigt kom ik hier opdagen met een stukje met zomerfoto's.
Ja, korte mouwen op de foto en zonnebrillen op de factor 20 ingesmeerde neuzen. Herrinner je nog, die enkele dagen zon die september bood? Wel, wij waren toen in Parijs voor een moeder en dochters weekend: trois filles, trois garcons et trois cuillères. Ik hou de titel nog wat vaag, morgen in deel 2 wordt het wel duidelijk :)


Je kan al wat gaan spieken over wat we allemaal uitgespookt hebben in mijn verslagje op de Jamie Magazine blog, maar hier is met iets meer beeld materiaal een overzicht van onze 48 uur Parijs. We hadden niks voorbereid, want nog veel te druk met het afwerken van ons boek, gelukkig was het niet de eerste keer dat we naar Parijs gingen. Soms kan rustig slenteren in een stad ook fijn zijn én kan je zoveel genieten van onverwachte ontdekkingen.

Zo een korte treinreis - ben vaak langer onderweg naar het werk dan met de trein van Antwerpen naar Parijs - het was koffers afzetten en direct op stap. Dat we in de Marais gingen rondwandelen dat stond wel vast, ons hotel was daar ook. Wel, wandelen... toch tot aan de bistro op de hoek van de straat waar we gewoonweg een koffie moesten drinken in die prachtige bistro stoeltjes. En direct ontzettend vriendelijk bediend werden. Waar is de tijd dat je in Parijs bijna moest smeken om bediend te worden en dan nog de koffie bijna op je schoot gegooid werd. Nee, iedereen is zo ontzettend charmant en behulpzaam geweest het ganse weekend, zalig!
Le Manfred was direct een goeie keuze, leuke kaart ook. Het was wel nog wat te vroeg om de hamburgers en apéro te proeven, maar het zag er allemaal très sympa uit.




En dan zijn we toch niet verloren gelopen, zeg. Ja, ja, de Marais die kennen we wel dachten we. Volgende stop zou Place des Vosges geworden zijn, maar daar waren we nog lang niet. Zo zonder kaart rondlopen kan gevaarlijk zijn maar ook spannend, want we zijn onze neus gevolgd en zagen plots in een zijstraatje een rij menuborden staan en zo zijn we 'par hasard' op de Marché des Enfants Rouges gebotst. Beetje Borough Market -achtige overdekte markt met heel veel eetstalletjes. Ons foodie hart sprong een gat in de lucht, zoveel keuze: van Caraïbische assiettes tot Marokkaanse tagine en muntthee, organische burgers en crêpes bretonnes. De keuze is overweldigend. Alleen hiervoor zou je de Thalys opstappen.





Het was nog altijd te vroeg om uitgebreid te lunchen maar een potje confituur voor Iris en een potje mosterd voor Els moesten gewoonweg mee. En toen we echt elk stalletje daar gezien hadden en aan de andere kant van de markt uitkwamen stonden we recht tegenover een winkeltje met olie en kruiden uit de Provence. De foodie meter sloeg tilt en de confituur en mosterd kregen gezelschap van een heerlijke vijgenazijn en een huile d'olive fruité vert.
Bij Premier Pression Provence wordt de olijfolie rechtstreeks van de producent in mooie flesjes wordt gegoten. Daar kan je toch niet aan voorbij lopen, zeg nu zelf.




De Place des Vosges hebben we uiteindelijk wel gevonden hoor, maar onderweg nog zoveel lekkere dingen tegen gekomen, van echte lunch is er niet veel in huis gekomen. Wel overal iets geproefd, zo zijn we hé!
Een crêpke, in de rij gaan staan voor een falafel sandwich Chez Marianne en zoetigheden smullen bij de joodse bakkers. En om af te sluiten een Portugese nata. Njam njam.